• Anke IJsveld

Nieuwe inkt en het mooiste uitzicht van de stad

Vandaag heb ik mijn souvenirtje gekocht. Een blijvend aandenken aan New York. En eigenlijk vooral een aandenken aan waar deze hele reis voor is gaan staan. Ik heb voor het eerst alleen gereisd en ondanks dat ik momenten had van angst, eenzaamheid, onzekerheid. Overheersen de gevoelens van moed, onafhankelijkheid, ontspanning, inzichten, geluk en rijkdom. Niet de rijkdom in geld, ja ook een beetje want anders kon ik deze reis niet doen en zeker niet op deze manier inrichten. Maar vooral de rijkdom in het leven dat ik thuis heb.

Ik heb met het cadeau van Bart, een zelfgemaakte klapper (zo mooi, van hout, met een kat op de voorkant en werkelijk aan ieder detail is gedacht), als ik ernaar kijk spoel ik nog meer over van liefde voor hem dan ik normaal voel. De tijd en aandacht die gegeven is aan het maken van zo’n klapper geeft me een intens warm en liefdevol gevoel, want iemand moet je dan wel heel veel waard vinden, mijn dierbaren erg dicht bij me. In die klapper (nee, het houdt daar niet eens op!) zitten snelhechters met daarop een grappig kattenplaatje en de datum, voor iedere dag van mijn reis eentje. In die snelhechter, die ik dus pas op die dag mag openen, zit een brief of kaart van een dierbare thuis. Alle lieve dingen die ik al gelezen heb, alle fijn woorden die in mijn geheugen gegrift staan, die zijn onbetaalbaar. Het is een beetje als je wel eens denkt: ‘wat zouden mensen over mij zeggen bij een herdenkingsdienst?’. Je krijgt een beetje zo’n idee als je de brieven leest. Het zijn dingen die mensen misschien niet snel hardop zouden uiten of misschien vanzelfsprekend vinden. En om dan te lezen hoe mensen over je denken, wat je voor hen betekent. Ik kan je vertellen ik heb menig traantje weg moeten pinken deze dagen. Sommigen nemen de moeite om een mooie quote uit te printen en bij een kaartje te doen, andere maken een brief en een kunstwerk en volgens mij heeft iedereen die de mogelijkheid had de brief handgeschreven. Dat is ook super leuk! Ik ben een rijke vrouw. Daarom kan ik ook oprecht zeggen dat ik nog anderhalve dag intens ga genieten, maar ik ga zo graag weer naar al die lieve mensen terug. Mijn werk is mijn passie, de mensen die ik om me heen verzameld heb leren me dingen, geven me dingen, maken mijn leven positiever. Ik heb dieren waar ik voor door het vuur zou gaan en waar ik (in hun tijd) veel liefde en genegenheid van ontvang. En de liefste man thuis die ik nu ook wel weer eens in mijn armen wil sluiten. En er gaan nog meer mooie dingen gebeuren in de nabije toekomst, maar daarover tegen die tijd meer. Soms in het leven worden we geleefd en staan we niet stil bij wat we hebben. Om te zorgen dat je dit niet uit het oog verliest zou je iedere dag iets kunnen opschrijven (of bedenken) waar je dankbaar voor bent. Je kunt jezelf zo namelijk ook trainen om positiever in het leven te staan. En positiviteit trekt positiviteit aan, dingen gebeuren met een reden, de wet van 3 en karma. Zo probeer ik in ieder geval mijn leven te leiden. Natuurlijk is het niet allemaal rozengeur en maneschijn, maar focus niet op het negatieve, maar (train jezelf om te) focus(sen) op het positieve. Okee, dit heb je niet, maar wat heb je wel? En het kan altijd erger. Accepteer wat je niet kunt veranderen en verander wat je niet kunt accepteren.

Terug naar hetgeen dat mij aan deze wijze lessen, hoe ik nu in het leven sta, deze ervaringen, deze stad, mijn passie, mijn sport en deze avonturen gaat herinneren voor de rest van mijn leven (je hebt het vast 35 regels terug al geraden) .... een tattoo! 1 van de 2 armen was nog leeg, ook zo saai. Verder zag ik het als teken dat ik na de terugwandeling van de bike tour, in Soho langs een tattooshop (Soho Ink) was gelopen die me meteen aansprak. Thuis (lees: in het hotel) heb ik toen de referenties bekeken, dat zag er ook nog eens heel goed uit.

Ik wilde hem zondagavond laten zetten met een walk-in, maar dat lukte niet dus heb ik een afspraak gemaakt voor maandagmiddag 12 uur. Ik dacht dit dan mooi te kunnen combineren met een bezoek aan de Empire State Building, op aanraden van mijn vader, het liefst rond zonsondergang voor een kleurenpracht, ik quote: “je weet niet wat je ziet”. De man die de afspraak met mij maakte zei dat de afspraak een uur, misschien iets langer (nee vast niet langer, mompelde hij er nog achteraan), zou duren. Ik dacht dus het ESB makkelijke te kunnen redden rond een uur of 15, half 16. Als het donker is om 17u dan paste het mooi.

Nog even wat foto’s van mijn tattooloze arm geschoten. Toch een raar idee, dat zoiets voor eeuwig is. Maargoed het is niet mijn eerste, dus het is in ieder geval niet meer spannend. Hoewel dat lieg ik. Een nieuwe locatie, een “nieuwe” tattoo artist is toch altijd wel spannend. Maar ik overtuig mezelf dat zelfs als er een kromme lijnkrul staat het een herinnering is aan NYC dus whatever, de bedoeling is echter dat er een boemerang komt te staan, eventueel met de tekst ‘karma’ erbij. Zoals alles in New York zijn ook de tattoos 2x zo duur dus het is een beetje afhankelijk van wat dat me gaat kosten anders wordt het alleen de boemerang. Tekst kan ook later altijd nog bedenk ik me.

Ik loop het eerste gedeelte traditiegetrouw de verkeerde kant op dus ik ben maar 5 minuten te vroeg. Nadat ik 30 pagina’s aan papierwerk heb ingevuld (beetje hetzelfde als met de wandeling in Fire State Valley en de Obstacle Run, als je klaar bent durf je eigenlijk niet meer) ervan overtuigd dat ik hier een ontstoken onderarm en hepatitis aan over houd, onderteken ik toch maar, die deposit krijg ik namelijk vast ook niet meer terug en iets met YOLO. Ik mag plaats nemen in de shop, wachtend op het arriveren van de tattoo artist. Deze tattoo artist had vast iets meer dan een ‘New York Minute’ nodig want 12.15u was hij er nog steeds niet.

De bel van de deur rinkelde er kwam een gehaaste man binnen, met mooie ogen die mij vriendelijk aankeken. Hij mompelde ‘Hi’ en liep daarna naar zijn collega’s om deze high fives en een klap op de borst te geven. Zo gaat dat hier kennelijk in Soho. Jasloos kwam hij terug en ging naast me zitten. Hij toverde zijn mobiel tevoorschijn en vroeg met een Spaansklinkend accent: ‘you wanted a boomerang? Something like this?’ Ik keek op zijn telefoonscherm die hij voor mijn neus hield, achter de barsten zag ik een cartoon-achtige boemerang. Ik was eigenlijk meteen enthousiast. Ik vond dat stijltje leuk en ik vond de versiering mooi. ‘yeah actually, I think that’s good’. Okay dan ging hij nog wat aanpassingen doen en moet ik even kijken naar de grootte. Hij was zo terug. Ik vroeg nog of hij ideeën had over de compositie want ik twijfelde over horizontaal of verticaal. Hij antwoorde dat we beiden zouden proberen en dan kijken wat het mooist was. Ik was gerustgesteld en hij verdween, terwijl ik keek of er wifi was. Hij kwam weer terug ‘this size or this size’? Ik zei dat de kleine goed was, maar dat ik niet wilde dat hij zou dichtvloeien, dus als hij dacht dat hij groter moest dat zeker okee was. Het bleek voldoende antwoord wat hij zei ‘okay’ en verdween weer. Toen kwam hij terug met een grote ipad, die hij naast me aan de lader hing.

Hij startte een site op en zei: ‘now for the text’ ‘for what you want we mostly do like this’. Hij klikte een categorie aan, voerde het woord ‘karma’ in en overhandigde mij de ipad: ‘find the one you like okay?’. Oh mijn god, de druk. 10 pagina’s met elk iets van 30 soorten… en het staat voor altijd op je lijf, maar maakt verder niet uit joh, beslis maar even in een paar minuten. Hopende dat ik het meteen zou weten als ik het zag (een beetje zoals je hoopt met je trouwjurk) scrollde ik langs de woorden. Karma, karma, karma, karma als je een woord maar vaak genoeg leest of zegt wordt het vanzelf raar. Dus opeens ben je nergens meer zeker van haha. Op pagina 2 op 1/3 zag ik het lettertype ‘harmony’. Ik vond het leuk dat de K heel hoekig en strak was (beetje zoals mijn tipi die ik op mijn linkerarm heb) en dan het ‘arma’ was heel sierlijk. David (spreek uit: Dabid (dus zeker een latijns-Amerikaans/Spaanse achtergrond) zo heet mijn tattoo artist) kwam kijken of ik er al uit was. ‘I like this one’. Ik wees Harmony aan en kreeg niet de reactie die ik verwachtte. ‘Hmmm… I don’t like it’. ik: ‘okay what don’t you like about it?’ ‘I don’t like the K it’s too….sharp’. Ik: ‘okay so what do you like?’ ‘it’s not about what I like, it’s your tattoo’ (ja dude, geef je mening dan ook niet! haha, deze onzekere twijfelkont weet het nu ook niet meer) ik: ‘I really like the way ‘arma’ is written and I like that the K is sharp almost as the boomerang itself’. Hij: ‘what if we incorporate the boomerang in the K?’ ik: ‘Oh my god, that would be perfect!’ en zo is de tattoo geboren. Hij ging weer naar achter en kwam terug met het perfecte ontwerp in de grootste grootte, let’s do this!

Pijnlijk was het wel (meer dan ik verwacht had), maar ik kan de pijn van het zetten van een tattoo goed hebben, heel anders dan bijvoorbeeld de pijn bij de tandarts, yikes. We kletsten ondertussen en dat leidde ook goed af. Hij bleek uit Spanje te komen en was een enorm getalenteerde tattoo-artist en kunstenaar (schilderen en graffiti). In Spanje waren er te weinig mogelijkheden voor zijn kunst, dus is hij sinds donderdag (lucky me!) definitief naar New York verhuisd. Hij werkte de tattoo af met nog wat wit en klaar was Enkie (zo heet ik in Amerika). Ik keek in de spiegel, was SUPER blij en tevreden, David pakte mijn arm in met folie. Ik gaf David een dikke ‘thank you’ knuffel en na 2 uur stond ik als een blij ei weer buiten, op naar mijn volgende avontuur.

Ik had honger als een paard. Wat op zich best logisch is, want ik had om 8 uur mijn ontbijt gehad (erg voedzaam, 2 eiwitrepen die ik nog op de kamer had) en het was inmiddels 14:15u. Voor ik een uur ging wandelen naar het ESB, moest ik toch eerst wat eten. Het liefst loop ik dan naar een winkel, subway of starbucks want dat ken ik dat is niet nieuw (=eng), maar ik probeerde mezelf ervan te overtuigen dat dat jammer was, want dan mis je leuke tentjes en de lekkerste gerechten.

Toevallig liep ik net langs een tentje en zag daar ‘tel avivian avocado toast’ staan. Daar had ik al 5 dagen zin in!! Super lekker een snee geroosterd brood met mashed (geplette) avocado, soms met een ei erop en deze had, wat ik er altijd bij op wilde hebben, feta! Niet nadenken, duw die deur open! En dat deed ik. Gelukkig wordt je hier meteen aangesproken, dan kun je je ook niet bedenken. Ik werd naar mijn tafel gebracht door een uiterst vriendelijke man. Na mijn bestelling te hebben gedaan ,ik had er een lemonade aan toegevoegd, ging ik naar de wc.

Mijn eten was al gearriveerd toen ik terug kwam. Als ik zeg dat het gerecht overheerlijk was doe ik het tekort. Ik genoot van iedere hap en kon me nog net beheersen om het bord af te likken. Ik rekende af met een royale fooi, die hadden ze wel verdiend. Op naar het ESB.


Halverwege realiseerde ik me dat ik iets sneller moest stappen anders ging ik die zonsondergang zeker niet redden. Verder wilde ik graag wat delen over mijn tattoo met geïnteresseerden thuis en was ik weer door mijn buitenlandbundel heen, dus goed excuus voor een ‘pumpkin spice latte’ bij de Starbucks waar de WiFi gratis is, maar dat kost ook allemaal extra tijd. Ik was om 15:45u bij het ESB. Tenminste dat dacht ik (Ohja ik zei toch dat ik hem gisteren niet kon vinden? ik ben er gister 2x langsgelopen zag ik nu hahahaha).


Het bleek dat ik aan de verkeerde kant naar binnen was gelopen, hier kon je niet omhoog. Een vriendelijke medewerker verwees me naar de deur aan de andere kant van het gebouw (rechts, rechts en weer rechts. Danku, maar ik snap het principe van ‘om het gebouw heen naar de andere kant’. Dat duurde weer 5 minuten en toen ik eenmaal binnen was begonnen de rijen. En dat duurde en dat duurde en ik voelde die zon zakken. Na 3 rijen en een security gedeelte (serieus, alsof je door de vliegveld security gaat alleen iets minder streng), kwam ik op een verdieping gewijd aan King Kong (deze aap gaat immers in de originele film met Ann het ESB op). Ik schoot een paar kiekjes.

En toen mocht ik in de laatste rij voor de lift. Het was inmiddels 17u dus ik had een hard hoofd in de kleurenpracht van de zonsondergang. Toen ik de lift uitstapte en uit de ramen keek, krulden mijn mondhoeken omhoog. Ik was letterlijk NET op tijd, wat een geluk.



Hierna kwam er nog een lift die ging naar de 86e verdieping, dat was de laatste. Je kunt nog naar de 120e maar dan moet je een extra kaartje kopen. Vaak komt op de foto’s niet zo goed over hoe indrukwekkend het in het echt is. Zo ook nu, maar ik ga het toch proberen.

Nadat ik na 100 trappen en een lift weer uit het ESB ontsnapt ben, heb ik bij de supermarkt een anti-bacteriële zeep gehaald (wat nog niet meeviel) om mijn tattoo schoon te maken en heb ik weer een salade geschept bij de Wholefoods, die ik lekker thuis ga oppeuzelen.


Als je mijn lijstje nagaat weet je wat er nog over is. Het vrijheidsbeeld (volgens mij heb ik hem vanavond op het Empire State Building wel in de verte gezien) en American Museum of Natural History (oftewel DINOSAURUSSKELETTEN!!!!). Vroeg slapen vandaag, want ik ga proberen morgen vanaf Battery Park de eerste Ferry te pakken naar Liberty Island (waar het vrijheidsbeeld staat). Die gaat om 8:30u en het is anderhalf uur lopen. Dus ik ga om 6:30u vanaf het hotel vertrekken. Wish me luck!

97 keer bekeken1 reactie
Logo.png

Skip the cookie
Anke IJsveld
Tel: 06-14421009
E-mail: skipthecookie@gmail.com

Meer contact informatie