• Anke IJsveld

Laatste dag: onvindbare dino's, Het Vrijheidsbeeld en een wandeling van 60km

Ik had me nog zo voorgenomen. Als ik terug ben in Nederland dan laat ik me niet vangen door de duizend en 1 dingen die ik kan en wil doen. Ik neem de tijd voor mijn bedrijf: het social media gedeelte. De blogs. Alles frequent. Hier zit ik dan. Bijna 2 maanden na dato een verslag af te maken van de laatste dag Amerika, want 'hey ondanks wat mijn vader denkt, ik maak dingen AF!' hahaha. Ik heb me weer laten leiden door de drukte van alle dag en het feit dat ik altijd 10 dingen tegelijk wil doen. 1 van mijn goede voornemens is hieraan werken. Meer focus, meer regelmaat. Deze reis heeft me zoveel gebracht! Ik was zelfstandig en daar kreeg ik zelfvertrouwen van. Zo'n immens avontuur als in Las Vegas de wereldtitel 'Natural Bodybuilding Figure' pakken en vervolgens dik een week in mijn eentje hartje New York onveilig maken. Ik ben er oprecht trots op. Ik kijk terug op een fantastisch en succesvol jaar waarin ik mijn bedrijf heb opgericht, vele titels binnen mijn sport heb binnengesleept met als mega kers op de taart de titel pakken op de Natural Olympia 2019. Het jaar 2020 gaat ook zoveel meer moois brengen. Bart en ik gaan verhuizen, een eigen paleisje. Met een grote tuin (HELP! mijn groene vingers zijn no bueno, als in: een cactus sterft nog onder mijn zorg). Een sauna buiten (yaaay, yoga retreat sessies) en een kantoor in de achtertuin voor mij en mijn bedrijf, dus... to be continued!


Even terug naar 26 november 2019. Mijn laatste volledige dag in New York. Ik had nog veel af te vinken van mijn lijstje. Volgens een strakke, perfect uitgestippelde planning kon ik deze dag het vrijheidsbeeld en the American museum of Natural History nog zien (ja die met die opgezette dinosaurus skeletten). Dit alles natuurlijk lopend, want ik wilde mijn New Yorkse traditie in ere houden, ik had nog geen metro van binnen gezien. Ik moest de eerste Ferry halen van Battery Park (dik anderhalf uur lopen vanaf mijn hotel).

Het museum sloot namelijk al om 17:45pm (wtf?!)

Dan had ik ongeveer 3 uur voor het hele vrijheidsbeeld gebeuren en kon ik nog ergens eten en had ik nog genoeg tijd over in het museum. Wat kon er misgaan toch?

Ik vertrok op tijd. Frisse moed en man wat genoot ik van de straten, het uitzicht en de geluiden. Extra hard omdat het mijn laatste dag was. Het weer was weer geweldig, de zon kwam net op. Ik keek links een straat in… WOW! Zonsopkomst oh wat mooi! Ik sloeg de eerstvolgende straat links in ik moest hier wat foto’s schieten die dit prachtige zicht eer aan deden. Dat viel nog niet mee en kostte me een extra half uur (woeps).

Na een lange wandeling kwam ik aan bij de Ferry’s. Ik stapte een gebouw in wat meer op een treinstation leek. En volgde de mensenmassa. Ik stond in de rij en zag dat de Ferry zou vertrekken om 8:30u. Wacht.. staat daar nou naar Staten Island? Maar ik moet naar liberty Island. Maar de tijd klopt. Een grote roldeur ging open en de mensenmassa stroomde de Ferry op. Ik zag een medewerker en ik dacht laat ik het voor de zekerheid toch maar even vragen… ‘excuse me, is this the Ferry to the statue of Liberty?’ De man keek me aan alsof ik een grapje maakte en ik zweer dat hij een lach onderdrukte. ‘No that’s at Battery Park’. Hij zei het op zo’n manier dat het duidelijk was dat hij geen vervolgvraag van mij wilde. Dus ik draaide me om en liep het gebouw weer uit.



Dit waren kennelijk de mensen die naar hun werk gingen (op Staten Island), net zoals wij een pondje, de bus of trein pakken. Als snel viel mijn oog op Battery Park, in de verte zag ik meer Ferry's en dit leek meer toerist-achtig. Er stond een prachtig beeld van een adelaar. Verder was het snel duidelijk dat ik op de goede plek was. Ik had dus de eerstvolgende Ferry.



Het leukste is dat je op de Ferry dus de cityline van New York kunt zien en ook op een gegeven moment steeds dichter naar en langs de Statue of Liberty vaart. Prachtig uitzicht, want nogmaals ik had weer zo’n mazzel met het weer! Het beeld was ronduit indrukwekkend. Ik ben er niet in geweest, want om in de fakkel te kunnen moet je mininaal een half jaar van tevoren reserveren en de extra dollars die het kostte om in de voet te mogen, heb ik besteed aan mijn lunch.




Na een paar keer om het beeld gelopen te zijn en de beste angles te vinden om foto’s te schieten, ik ben vooral trots op die van het vrijheidsbeeld die de zon aantsteekt haha, ben ik terug op de Ferry gestapt. Die via een tussenstop op Ellis Island terug zou varen naar Battery Park.






Je had de keuze om te blijven zitten of om af te stappen en Ellis Island te bezoeken. Hollander die ik ben, besloot ik van de gelegenheid gebruik te maken om het eiland te bezoeken (het kost immers niks extra's), ook al wist ik totaal niet wat het inhield. Net als de rest van de Ferry, dat ving ik op uit de gesprekken om me heen.

Het bleek de plek te zijn waar alle 2e en 3e klas reizigers aankwamen voordat ze New York in mochten. Om gekeurd en geobserveerd te worden om te zien of ze geen ziektes bij zich droegen (mentaal of fysiek) en genoeg vermogen hadden om naar binnen te mogen. Ik werd via een audio tour meegenomen in het proces van de controle. Langs de bagageruimte, door de wachtruimte, langs de dokterskamer, de plek waar je eten kon kopen (als je geld had) en je hoorde verhalen van mensen die echt zo New York zijn binnen gekomen. Ik ben gek op geschiedenis en als ik eerlijk ben heeft Ellis Island meer indruk achter gelaten dan Liberty Island.

Tijd om terug te gaan, te lunchen en de wandeling van 2 en een half uur in te zetten naar het museum. Doordat mijn app wat kuren had liep ik enorm om en deed ik er 3 en een half uur over.

Strompelend en met een pijn vertrokken gezicht van de blaren, kwam ik aan bij het museum. Kak dit is de uitgang. Waar zit dan de ingang?! Helemaal aan de andere kant van het gebouw, crap! Na 10 minuten (wat voelde als 10km) kwam ik aan bij de kassa. ‘Bij uw ticket hoort een film welke wilt u zien, u kunt kiezen tussen deze en deze?’ Oh joh, ik ga toch niet de 2 uur die ik in het museum nog heb besteden aan een film van 3 kwartier over de oceaan of over (ik weet niet eens meer waar die andere over ging, maar die sprak me niet erg aan). Ik opende mijn mond om ‘nee dankje’ te zeggen, maar bedacht me dat 3 kwartier zitten eigenlijk klonk als de hemel! Mijn schoenen knelden, mijn benen waren zwaar en ik voelde overal blaren. ‘The ocean one please’ mompelde ik. Ik pakte de kaartjes aan en strompelde richting de ingang van het museum.

Ik moest meteen naar de filmzaal zoeken want de film begon over 25 minuten en je moest 15 minuten van tevoren aanwezig zijn. Ik heb de helft van de film geslapen, hahahaha, hoewel het echt wel een mooie film was. Ik heb wel een stuk onthouden over een vis die schelpjes at nadat hij ze opengebroken had op een scherpe steen, dicht bij zijn nest. Hoe fascinerend is de natuur?!

Na de film had ik nog maar een klein uur voor mijn zoektocht naar de dino's (als je het museum kent, deze is aardig groot) haha en ze waren nowhere to be find. Ik weet nog dat ik met Bart aan het appen was dat ik niet zou vertrekken zonder die dino’s gezien te hebben. Toen liep ik in ieder geval tegen de enorme potvis aan waar ze ook mee adverteren en vlak daarna vond ik ook de dino’s. Een mega geslaagde dag dus.

Ik liep met een glimlach het museum uit op weg naar de Wholefoods, voor mijn laatste overheerlijke salade in mijn prachtige hotelkamer in The Roosevelt. Wat een topverblijf!


34 keer bekeken1 reactie
Logo.png

Skip the cookie
Anke IJsveld
Tel: 06-14421009
E-mail: skipthecookie@gmail.com

Meer contact informatie