• Anke IJsveld

Hello, my name is Anna

Ik word wakker van een geluid. Het klinkt alsof er een hogedrukspuit tegen mijn bed aan wordt gezet. Waarom klinkt het zo luid? Staat het raam open? Ik opende langzaam mijn ogen. Daar was het geluid nog een keer. Het bleek een boor te zijn, oorverdovend. Ik keek op mijn mobiel, 9 uur. Gelukkig begonnen ze daar niet om 7 uur mee. Ik draaide me om en klemde een kussen tegen mijn oor. Wonder boven wonder dommelde ik toch weer in en sliep tot 9:30u. Tijd voor een ontbijtje, contact met Nederland en de laatste hand leggen aan mijn blogs. Ik moet het toch even kwijt. Ik vind het hartverwarmend. Ik krijg zoveel lieve reacties van jullie. Niet alleen op mijn behaalde resultaten maar ook op mijn blogs. Soms zit ik te typen op mijn laptop en dan denk ik: Maar wat kan het iemand nou schelen wat jij hier allemaal aan het doen bent (daar heb je hem weer: onzekerheid)?! Maar dan vertel ik mezelf dat die blogs sowieso dienen als een naslagwerk voor mezelf. En gelukkig heb ik jullie allemaal om me heen die meer dan eens in reacties laten weten dat jullie het leuk vinden om te lezen en om te volgen. Dat jullie het bijzonder vinden om zo een kijkje achter de schermen te krijgen. En de grootste reden waarom ik wil schrijven, is om te proberen jullie te inspireren. Daarom vertel ik ook echt alles van mezelf, zodat je weet dat ik angsten en onzekerheden heb, niet alles vanzelf gaat en meer dan eens een tegenslag moet incasseren, de sleutel is positief blijven (en soms om de situatie lachen). Ik ga door, omdat ik dromen en doelen heb en ik vind ook echt dat als ik het kan, jij het ook kan! Heb een doel, begin klein, dan kom je er ook. Vele kleine treden maken een trap.

Onder het schrijven werd het 11 uur, 12 uur, 13 uur. Ik maakte mezelf wijs dat ik eerst alles af wilde hebben, maar toen realiseerde ik me dat dat maar deels waar is. Voor een deel durfde ik namelijk niet zo goed naar buiten. Nieuwe onbekende omgeving. Ik negeer het probleem en werk verder tot mijn blogs af zijn.

Ik poets mijn tanden, was mijn gezicht en moest naar de wc, de grote versie. Ken je dat dat je tussendoor een keer doortrekt? Dan is het maar vast het riool in, hahaha misschien ben ik de enige die dit doet. Ik maakte het karweitje af en stond op om nogmaals door te trekken. Deze keer klonk het geluid anders, ik draaide me om en keek naar de pot. Jup, zeker weten anders, het water (godzijdank helder) kwam langzaam omhoog. Het stond nu aan de rand van de pot. Okee universum het is duidelijk, ik zal eindelijk de deur uitgaan. Nu moest ik immers wel want dit kon ik zelf niet fixen, of toch? Ik zag dat het water in de pot gezakt was, misschien ging het laatst propje toiletpapier er nu wel gewoon doorheen, ik trok nog een keer door. SHIT! Made it worse! Nu kwam het water zelfs over de rand, okee hier kon ik zelfs niks mee en het enige wat ik enger vond dan de deur uit gaan de mensenmassa in, was op mijn kamer me kapot generen terwijl een kamermeisje het toilet stond te ontstoppen. Tijd dus om te gaan. Snel schoot ik mijn kleren aan, verzamelde mijn spullen en liep de gang op.

Het universum hielp me echt want op de gang zag ik hoofd housekeeping praten met een kamermeisje. Ik liep naar hem toe. ‘hello, the toilet is clogged, and also water poured over the toilet so the bathroom floor is wet, do I need to ask the reception about this, or?’ ‘that’s fine m’am I’ll take care of it’. Mooi, geregeld. Ik liep verder naar de liften

Beneden in de gang liep ik bijna tegen een ladder aan. Oooh! Ze zijn begonnen met de kerstversiering. Het ziet er super mooi en sfeervol uit. Ik voelde me dankbaar dat ik het hotel zonder de kerstversiering ook had gezien, zodat het extra op viel en extra speciaal was nu met.


Wat me hielp om de straat op te gaan (babysteps remember?) was dat ik mezelf een opdracht had gegeven. Ik wilde naar de Barnes & Noble, want ik ben gek op boeken. En ik wilde naar Unlimited Biking om mijn gecancelde fietstocht van vanochtend te rebooken. Barnes & Noble was zo gevonden 1 straat verderop. Ik heb een kwartier boeken staan bladeren, voordat ik zin kreeg in koffie. Een Starbucks op iedere hoek van de straat dus ik had er zo eentje gevonden. Een mega drukke dat wel. Lang geleden, volgens mij kom ik al 15 jaar bij de Starbucks in het buitenland, heb ik een Starbucks naam aangenomen. Is er misschien nog iemand die dit doet? Anke is namelijk niet heel internationaal. Ik moest de naam vaker herhalen, hij was bijna altijd verkeerd gespeld (Anka, kwam het meest voor) dus besloot ik een internationalere naam aan te nemen voor bij de Starbucks (en iedere andere toko waar je je naam moet doorgeven bij een bestelling). In dat soort tenten heet ik: Anna (of in Spaanstalige landen Ana). Na de Chai Tea Latte, met een shot espresso en “Anna” op de zijkant, van de toonbank gegrepen te hebben liep ik richting de unlimited biking. Die was 15 minuten lopen.


Je krijgt al snel in de gaten dat de New Yorkse locals niet op de stoplichten wachten. Ze kijken of ze kunnen (of bijna) en dan steken ze gewoon over. Na een tijdje bij ieder stoplicht braaf te hebben staan wachten, snap ik waarom. Als je volgens de regels speelt verdubbel je je reistijd. Ik ga voor de local manier. En er is vandaag maar 1x naar me getoeterd omdat ik er bijna onder lag, niet slecht voor een eerste dag dacht ik zo.

Daar aangekomen, bleek dat hoewel het een organisatie is, ik mijn tour alleen kan verplaatsen, in het computersysteem, bij de vestiging waarvandaan de tour zou vertrekken. In Harlem. Hoe dan?! In deze tijd, met deze technologie? Als ik zou emailen was het niet zeker of dat allemaal op tijd wel door kwam voor morgen, dus ik moest maar bellen (aaah fijn, mijn andere grote fobie) No thank you, ik loop liever anderhalf uur naar die Harlem locatie. En zo begon mijn lange tocht door de kou, kon ik vast oefenen voor morgen, haha.

Ik koos voor de route door Central Park, dat is een mooie omgeving. Het begon wel langzaam donker te worden. Ik heb wat foto’s geschoten in het park en ik spotte mijn eerste kitty!

Door alle afleiding was ik maar NET op tijd bij de unlimited biking locatie. De beste man rolde net het bord naar binnen. Hij had ontzettend veel zin om mij te helpen (NOT!), mijn glimlach van oor tot oor veranderde daar niets aan. Maar met een paar drukken op de knop had hij mijn booking verplaatst. Morgen ga ik de New York Highlights tour van 3 uur doen! Zin an!

Zo nu nog anderhalf uur terug. Via Times Square (had ik die ook vast een keer gezien).


Wat ik wel super tof vind aan New York of eigenlijk in iedere stad in Amerika (tenminste waar ik ben geweest) is dat de straten zo mega logisch in elkaar zitten. Wat ervoor zorgt dat ik alleen op de heenweg navigatie nodig heb en niet op de terugweg. Waardoor je meer geniet van de omgeving en je sneller ergens thuis voelt, omdat je niet bang hoeft te zijn om te verdwalen.

Ik vind het gek hoe je je daartegenover toch weer snel aan plekken hecht, eraan gewend raakt en je thuis gaat voelen. Want ik merkte toen ik aan de rand van Central Park was richting Manhattan (daar bevind mijn hotel zich). En ik die Manhattan Skyline weer zag, dacht: oh, bijna thuis.

43 keer bekeken
Logo.png

Skip the cookie
Anke IJsveld
Tel: 06-14421009
E-mail: skipthecookie@gmail.com

Meer contact informatie