• Anke IJsveld

Amateur Olympia deel II

Ik schrok wakker, onzekerheid. Om geld te besparen had ik geen make up geboekt. Toen ik dat namelijk wilde doen werkte de link niet en op mijn mail met daarin de vraag of ik hen voor make up kon boeken is nooit gereageerd. Ik heb het toen maar zo gelaten, ik zou mijn make up zelf wel doen. Wat ook meespeelde in deze beslissing is dat er inmiddels $500 dollar van mijn hotelkamer is gestolen. Daarom heb ik besloten toch maar iets te besparen en zelf mijn make up te doen, hoewel ik dat wel vaker heb gedaan (nooit met veel succes, want degene die mij kennen weten dat als ik het ’s ochtends red om mijn wenkbrauwen wat aan te zetten en wat mascara op te kwakken, dan is dat al heel wat).

Maar ineens is mijn gevoel veranderd. Idioot! Je staat op de heilige graal van de Natural Bodybuilding en jij, als perfectionist, dame van de details, gaat besparen op make up en haar?! Je wil toch zeker dat alles perfect is?! Hmmm beneden even checken, misschien kan ik de make up nog boeken. Ik moet ook nog achter mijn tanning aan, want dit heldere licht is gister uit de tanningbooth gerend zonder nieuwe afspraak te maken voor de 2e laag.

Ik trek mijn team tenue aan, pak mijn tas in en wandel naar beneden voor de atleten meeting die om 7:30u zou beginnen. Ik zie gelijk mijn teamgenoten staan en wandel ernaar toe. Ik check wat zij betaald hebben voor de make up. $75? Ze weten het niet meer zeker. Op naar de tanning en make up dan maar, om te zien of ik nog iets kan regelen.

Tanning is geen probleem ik kan meteen voor de 2e laag. Deze zit er snel op en als die gedroogd is trek ik mijn team tenue weer aan en wandel door naar de make up kamer. Ik leg mijn probleem uit en de man antwoord dat ze me er vast wel ergens tussen kunnen “squeezen”. Make up en haar? Ik zeg ‘yes’. Dan kan het in ieder geval niet aan mijn presentatie gelegen hebben want dan is alles tot in de puntjes geregeld. ‘Dat wordt dan $200’ zegt de beste man……………HOLY F*CK…. WAT EEN BEDRAG!!!! Met een pokerface slik ik 1 keer en knik ik dat het goed is. Ik rijk in mijn portemonnee en geef die man de laatste dollars die er nog in zitten, ouch.

De atletenmeeting is niet zo bijzonder. Er wordt verteld wat er van ons verwacht wordt gedurende de dag (bijvoorbeeld ‘op tijd aanwezig zijn voor je line up’, Ik weet dat wij bodybuilders soms een beetje een dommig imago hebben, maar come on….) een beetje achtergrond informatie over de federatie en een inspirerende, korte speech van de Godfather van de Natural Bodybuilding Denny Kakos, Global President. Daarna worden er teamfoto’s gemaakt op het podium. USA eerst (daarvan kun je de foto zien. Een ontzettend groot team van Pro’s en Amateurs) Daarna mag Hongarije ook best groot, Duitsland en dan zijn wij, Nederland. Inmiddels is het podium aardig gevuld (want als de teamfoto is gemaakt mag het team blijven staan en komt het volgende team er steeds bij). Ik ben benieuwd naar de foto’s. Vervolgens gaat iedereen zijn eigen weg want we hebben allemaal individuele planningen. Ik gok dat ik ergens aan het eind van de dag ben 16/17u dus ik heb zeeën van tijd. Omdat ik wel mijn teamgenoten wil zien besluit ik dat ik nog niet wil chillen op de hotelkamer, maar dat ik dat beter na de eerste kan doen, dan heb ik meer tijd. Willie onze 60+ doet sportsmodel ultra grand masters. Ze werd beloond met ons eerste goud. Daarna liep ik naar de make up om te kijken of ik er al tussen paste. Ik was de laatste dus ik kon terecht. Mijn make up was het geld dubbel en dwars waard! Wat had ze dat mooi gedaan! (Peggy, ik moest sterk aan jouw make up denken voor het NK afgelopen april, beetje dezelfde stijl, prachtig). En laten we eerlijk zijn als je make up en haar goed zit, is het des te makkelijker om die stage te rocken! Tijd voor haar. Inmiddels was ik de enige over samen met de man (jaja!) die mijn haar ging fixen. ‘Heb je nagedacht over wat je wil?’. Dat had ik zeker: ‘something curly and wild’. Hij vragend ‘curly and wow?’. Lachend zei ik ‘yes, that too. Curly, wild and wow’. Onder de woorden: ‘I love it’ ging hij aan de slag. Het werd uiteindelijk een soort krullend rocksterren kapsel. Prachtige lange krullen en een bolling op het hoofd. Ik vond het helemaal te gek! Zelfverzekerd liep ik terug naar de zaal. YES! Net op tijd voor Imro. Sterke line up en hij pakte de welverdiende 2e plek!

Ik besloot nog even te gaan liggen. Terug in de hotelkamer deed ik een shape check in de spiegel. BAM zenuwen. Waarom zie ik geen lijnen in mijn benen? Is het het licht? Of is het vocht? Of is het vet? Waarom kan ik niet inschatten hoe ik er nu voor sta tegenover het WK van afgelopen juni? Dammit… En dan probeer ik meteen tegen die gedachten te vechten: Je kunt er nu toch niets meer aan veranderen, je doet dit omdat je het super leuk vindt, dus rock the stage! Hoe je er ook uitziet, je hebt je best gedaan. Na het EK er nog super hard aan getrokken. Je had niet meer kunnen doen, het is goed zo.

Ik had niet zo goed geslapen dus ik besloot even te gaan liggen. Met de beentjes hoog en een wekker gezet, viel ik een half uurtje in slaap. Ik werd wakker, en omdat het toch een beetje een eng gevoel is dat je helemaal op je kamer bent en niet backstage, besloot ik terug te gaan naar beneden. Beneden aangekomen was ik mooi op tijd voor Caspar. Ik moet zeggen ik gun iedereen het geluk van de wereld! Al mijn teamgenoten, stuk voor stuk. Maar Caspar gun ik het het meest. Hij heeft een werkelijk prachtig fysiek maar wordt op een of andere manier nooit echt gewaardeerd. Hij is vrij groot voor Men’s physique dus in Amerika (waar deze line up vaak iets meer massa heeft) hoopten we dat hij beter tot zijn recht zou komen. Het eerste gedeelte ziet er goed voor hem uit. Op de manier waarop de vergelijkingen in de line up gedaan zijn (de jury plaatst de atleten dan zo dat de top wel duidelijk is.. en vaak is de middelste nummer 1, MAAR je weet het echter nooit. Hebben ze het gezien dan hebben ze het gezien misschien is een extra wissel dan niet meer nodig en word je bij de bekendmaking van de plaatsing toch nog licht verrast). Maar hij pakt hem! 1e plek. En zijn Pro Card. Ik sta een traantje weg te pinken, Sandra huilt… dit is het familie gevoel wat de INBA/PNBA zo speciaal maakt. De gun factor is ook zo groot, geweldig!

Nog 10 categorieën, dan ben ik. Ik besluit mijn bikini aan te doen, schoenen aan, sieraden om. Ondertussen pakt de prachtige Mara de 2e plek in de, voor haar nieuwe categorie, Figure Masters. Ik ga ondertussen de olie in (bij de tanning staat een meisje die je insmeert met olie, voor een subtiele glans). Ik denk dat ik nog even moet plassen. Ik loop de gang in en hoor achter me de coördinator (degene die categorie aankondigt en je doorstuurt naar het podium) de Bikini jr. Masters omroepen. Ik liep verder. Maar hield plots mijn pas in. Wacht eens even. Deze klasse was na de mijne! Hart in mijn keel, ik draaide me met een ruk om en met een vaste tred liep ik naar de coordinator toe. ‘Can I ask you a question? When is the Figure category?’ ‘which one’? ‘Figure open’ ‘well they are lining up right now sweetie’. F*CK! Ik zet een sprint die kant op en godzijdank staan alle dames nog achter de coulissen. Ik sluit me hijgend en trillend van de schok bij hen aan. En neem een moment om te ademen. Focus, je kunt dit. En je vindt het leuk (oja! Ik moest mezelf even herinneren).


We werden door de 2e stage coördinator het podium op gestuurd. Het is gek, maar waar. Backstage en achter de coulissen kun je geen vergelijking maken met je concurrentie. Dat kun je echt alleen vanuit de zaal zien als we allemaal op het podium staan. Ik heb echt wel eens dames backstage gezien die ik geen kwartje zou geven en dan staan ze op het podium te poseren op de juiste manier en dan word je weggeblazen. Ik had dus ook geen idee hoe ik uit de verf kwam in vergelijking met de andere atleten. Ik merkte wel dat ik bij de top hoorde want ik kreeg de 1e call out en mocht in het midden (zo op het podium wist ik het niet zeker) of dicht in de buurt van het midden blijven staan. Dat is een goed teken voor de uiteindelijke plaatsing. Verder hoorde ik mijn teamgenoten bemoedigend schreeuwen. Dat helpt ook, want dan weet je dat het goed gaat en ze houden je scherp, tijdens het poseren. Na een aantal vergelijkingen gingen we af. Er komt dan eerst een andere klasse tussendoor en dan hoorden wij de top 3 van onze klasse. Deze mocht de T-walk doen. Er stonden gezellige andere meiden in mijn klasse dus wij bouwden een klein feestje aan de zijkant achter de coulissen. Tot we terug mochten komen voor de bekendmaking van wie de T-walk mocht laten zien (oftewel de top 3) Ik hoorde de hoofdjury: ‘In no particular order: Maria Popa, Erin..’ ik had tijd om te denken: Het zal toch niet zo zijn dat ik nu toch 4e of 5e ben?! ‘And 249 Enkie Iesveld’ JAAAAAA dat is mijn naam. Afgroeten en bij de andere 2 gaan staan. Maria Popa ken ik goed we hebben elkaar leren kennen tijdens het vorige WK en het is niet normaal hoe energiek, gek (in a good way) en positief zij is! Met haar op het podium staan is een feestje en ze is dus ook erg geliefd. Ik mocht als eerste mijn T-Walk laten zien. Soms heb je van die momenten op het podium dat je het niet voelt, je de boel niet lekker onder controle hebt en het niet helemaal wil. Deze keer was dat bij mij gelukkig zeker niet het geval. Alles klopte in de vergelijkigen en die trend zette ik door in de T-walk. Whatever the outcome, ik rockte hem! Erin ging na mij en als laatste ging Maria. Meteen daarna werden de prijzen bekend gemaakt. ‘Bronze medal and 3d place goes to… Erin’ Maria en ik keken elkaar aan, klapten en grepen daarna elkaars hand. Ik voelde dat ik het haar gunde en zij mij. ‘Silver medal and 2nd place goes to….’ Dit moment leek wel 5 minuten te duren. Omdat ik weet dat Maria echt een gunfactor heeft en haar fysiek voor figure echt wel verbetert was, verwachtte ik mijn naam te horen. ‘Maria Popa!’ Het duurt even voor je hersenen de draadjes bij elkaar hebben en voor je beseft dat het echt waar is. Dat betekent dat ik nummer 1 ben. Wereldkampioen op de OLYMPIA! Ik voel tranen opkomen en slik ze weg. Wat ben ik intens gelukkig. Je harde werken wordt zo op de beste manier bekroond. Ik loop richting het podium van 1e, 2e en 3e plaats. Ik krijg de medaille om en als ik op het podium klim en me omdraai zie ik vanuit de jury tafel een grote kartonnen plaat. En ik weet wat dat is. Ik knipper met mijn ogen, want ik kan het niet geloven, ik kan het niet geloven maar ik weet zeker dat het gaat gebeuren. En ja hoor, er komt een pro kwalificatie kaart mijn kant op. Dit is het moment waarop ik Pro word. Het moment dat ik niet meer tot de amateurs behoor in de Figure categorie, maar bij de professionals. Het moment waar ik stiekem al een tijdje op hoopte. En nu gaat het gebeuren. Ik krijg de kaart uitgereikt en de foto’s van de top 3 worden geschoten. Ik kan mijn tranen nog steeds binnen houden. Na de foto’s en felicitaties gaan we van het podium af, ik zet 1 stap backstage en zie de blije gezichten van Sandra (Nederlandse bondspresident en Pro Bikini athlete) en Imro (haar man en veelvoudig kampioen bodybuilding) ook wel mijn bodybuild-ouders haha, zo voelt het althans. En als Sandra me omarmt barst ik in huilen uit. Van de ontlading, van de dankbaarheid dat alle puzzelstukjes op zijn plek vielen. Dankbaar dat ik deze kans krijg op het mooiste evenement in de Natural bodybuilding. Ik kan dit moment niet goed met woorden omschrijven. Maar jeetje wat ben ik gelukkig! Nummer 1 en vanaf nu een Pro atleet, tenminste als ik deze status activeer. Daar krijg je een jaar de tijd voor, dan moet je hem opnieuw verdienen.



Ik weet dat ik voor een keus sta. Wachten met activeren. Ik zou nog een wedstrijd op amateur niveau kunnen doen in Nederland. Als ik hem daarvoor activeer mag ik namelijk geen figure amateur meer doen en het Nederlandse Kampioenschap heeft alleen maar amateur klasses. Maar als ik hem wel vanavond activeer en toetreed tot de PNBA, dan kan ik morgen meedoen aan mijn eerste pro show. De Pro Olympia.


De laatste van ons team zijn Willie en Isabelle. Hierna gaan we eten. Terwijl iedereen eet wacht ik nog even. Zal ik? Of zal ik niet? Ik stel de vraag aan Imro en Sandra. Als ik morgen de Pro divisie ga doen, pas ik daar dan tussen? Of moet ik toch eerst de tijd nemen om iets verder te bouwen? Het antwoord is ‘ja daar pas je tussen, anders kreeg je je pro card nu ook niet. Ze geven die niet zomaar weg’. Ik besluit dat ik absoluut geen spijt wil hebben van iets dat ik NIET heb gedaan. En je leeft maar 1 keer. Verder weet je nooit wat er gebeurt, alles kan volgend jaar anders zijn. Ik ben er nu toch. Ik ga zeker niet om te winnen, die illusie heb ik niet, maar dan ga ik voor de ervaring. Tussen de pro’s staan geeft je een goed beeld van waar je volgend seizoen keihard aan moet werken om te verbeteren. En dan heb ik het toch al een keer meegemaakt. Er kom een jury lid het restaurant binnen en Sandra maakt van de gelegenheid gebruik om hem te vragen of er nog leden van de registratie zitten, zodat ik me kan inschrijven. ‘iedereen is weg’ is zijn antwoord. De moed zakt me in de schoenen, heb ik mijn kans gemist? Stomme twijfelkont! Je MOET je vanavond registreren en niet morgenvroeg was de boodschap, dus we besluiten de registratie te mailen, misschien wordt er dan morgenvroeg toch een uitzondering gemaakt. We nemen afscheid en gaan naar onze kamers.

Just in case besluit ik mijn make up en tanning er niet af te wassen en mijn haar te laten zitten. Ik slaap als een porseleinen pop in een bewaardoos. Competition hack: als je rustig slaapt met je make up en haar van de vorige dag in tact, bespaar je jezelf $200 om het allemaal opnieuw te laten doen. Soms vind ik mezelf echt belachelijk haha. Maar het werkte wel. Om 6u kreeg ik van Sandra het verlossende appje. Denny Kakos staat toe dat ik mij om 8u registreer, zodat ik vandaag Pro kan worden en mee kan doen aan de Pro Olympia. Daarover in de volgende blog meer.

53 keer bekeken
Logo.png

Skip the cookie
Anke IJsveld
Tel: 06-14421009
E-mail: skipthecookie@gmail.com

Meer contact informatie